บทที่ 14

บทที่ 14

เมื่ออันเสวียหมินได้รับทะเบียนบ้านเล่มใหม่ อารมณ์ของเขาก็ซับซ้อนอย่างยิ่ง ในใจหนักอึ้งอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกโล่งใจกลับมีมากกว่า

เมื่ออันอวี้เถาได้รับข่าวและรีบมาถึง คนในครอบครัวอันก็กำลังเดินออกมาจากสถานีตำรวจพอดี

“พ่อ แม่ พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่แยกบ้านกันจริงๆ แล้วหรือ?”

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ตกลงแล้วพวกเขาคิดยังไงกันแน่?

ผู้เฒ่าอันอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก จึงไม่อยากสนใจเธอ ส่วนย่าอันถอนหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

อันอวี้เถาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดว่า ช่างเถอะ เธอเป็นเพียงลูกสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้ว เรื่องในบ้านเดิมก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเข้าไปจัดการได้

“ในเมื่อมาถึงในตำบลแล้ว ก็ไปกินข้าวง่ายๆ ที่บ้านฉันสักมื้อเถอะ”

เฉินเซียงกระตือรือร้นที่สุด เธอคล้องแขนอันอวี้เถาอย่างสนิทสนม “ดีเลย ฉันยังไม่เคยเห็นบ้านใหม่ของน้องสามีเลยนี่นา จริงสิ น้องสามี ช่วยหาทางให้คังเล่อเข้าเรียนที่โรงเรียนประถมในตำบลด้วยสิ ฉันกับพี่ชายของเธอจะซาบซึ้งใจไปตลอดชีวิตเลย!”