บทที่ 13

บทที่ 13

พี่ชายทั้งหลายมองหน้ากัน ต่างก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ ทั้งๆ ที่อ่านหนังสือเล่มเดียวกันแท้ๆ ทำไมแต่ละคนถึงรับรู้เนื้อหาไม่เหมือนกันเลย?

อันอี้ฉิงเท้าคาง นั่งสังเกตอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเล็กๆ ของเธอจริงจังและเคร่งขรึมเป็นอย่างมาก

ของเหลวเริ่มข้นขึ้นเรื่อยๆ น่าจะใกล้ได้ที่แล้ว

“พี่รอง แม่พิมพ์ล่ะ?”

อันหนานไห่รีบนำแม่พิมพ์ที่ทำขึ้นเองมาส่งให้ทันที มันเรียบง่ายมาก เพียงหาแผ่นไม้เก่าๆ มาสองสามแผ่น ตอกตะปูประกอบเข้าด้วยกัน แล้วจัดแบ่งออกเป็นช่องเล็กๆ หลายช่องก็ใช้ได้แล้ว

เมื่อเทของเหลวลงในแม่พิมพ์เรียบร้อย อันอี้ฉิงก็ตบมือเล็กๆ ของตัวเอง เป็นอันเสร็จสมบูรณ์ เธอรู้สึกว่าตัวเองเก่งสุดๆ ไปเลย

มีพี่ชายหลายคนก็ดีแบบนี้นี่เอง ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ต้องลงมือทำอะไรด้วยตัวเองเลย

พี่น้องทั้งห้าคนเดินกลับบ้านท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น แต่ยังไม่ทันถึงบ้าน พวกเขาก็ได้ยินเสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวดังมาจากข้างใน

หัวใจของทุกคนพลันกระตุกวูบ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว