กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 12
อันอี้ฉิงเผยรอยยิ้มไร้เดียงสาและน่ารัก “ขอแค่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องทำสบู่ให้หนูได้หนึ่งก้อน หนูก็จะยกโอกาสนี้ให้เขาค่ะ แบบนี้เรียกว่า...การแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม หนูได้ยินมาว่าของที่ได้มาฟรีๆ มักไม่มีใครเห็นคุณค่าใช่ไหมคะ?”
เธอพูดอย่างมีเหตุมีผล ฟังดูสมเหตุสมผลจนแทบหาข้อโต้แย้งไม่ได้
รอยยิ้มของเฉินเซียงแข็งค้างทันที นี่มันเรื่องอะไรกัน? สบู่อย่างนั้นเหรอ? สบู่ก้อนเดียวที่มีอยู่ในบ้านถูกย่าอันเก็บรักษาไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า แทบไม่เคยหยิบออกมาใช้เลยด้วยซ้ำ
ปกติเวลาซักผ้ายังใช้ขี้เถ้าจากการเผาไม้กันอยู่เลย เข้าใจไหม?
อันอี้ฉิงไม่ใช่คนโง่ ของที่เป็นของเธอ คนอื่นอย่าหวังจะมาแตะต้องเด็ดขาด เธอจะเต็มใจยกให้หรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าใครคิดจะมาแย่ง ก็อย่าได้หวังเลย!
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ทำเป็นไหมคะ?”
“ไม่เป็น” อันคังเล่อเป็นเด็กจริงๆ จิตใจเรียบง่ายซื่อตรง “เสี่ยวอู่ แล้วเธอทำเป็นไหม?”