กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 11
เมื่อเห็นผู้เฒ่าอันหมดสติไป ครอบครัวก็สงบลงชั่วคราว แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความคิดที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ ต่างก็หยั่งรากและเริ่มผลิบานแล้ว เพียงรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น
อันตงไห่ถามอย่างระมัดระวังว่า “พ่อครับ พวกเราจะแยกบ้านกันจริงๆ เหรอ?”
“ใช่” อันเสวียหมินมีท่าทีแน่วแน่อย่างมาก เพื่อเสี่ยวอู่แล้ว เขาจำเป็นต้องแยกบ้านให้ได้
ลูกสาวมีความลับเช่นนี้อยู่กับตัว แต่กลับต้องใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวใหญ่ที่มีคนมากมาย สายตาของทุกคนจับจ้องไปทั่วทุกแห่ง ความลับอาจถูกเปิดเผยได้ทุกเมื่อ เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว
เมื่อแยกบ้านกัน อย่างน้อยแต่ละครอบครัวก็จะได้ใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องคอยถูกจับตามองอย่างใกล้ชิดเหมือนตอนนี้
หลังจากนั้นเขาจะพยายามหาเงินให้ได้มากขึ้น แล้วสร้างบ้านหลังใหม่สักหลัง ถึงตอนนั้นเสี่ยวอู่ก็จะมีห้องส่วนตัวเป็นของตัวเอง
อันเป่ยไห่ ทำหน้าเศร้าสร้อย “พ่อครับ ผมก็อยากไปเซินเฉิงเพื่อหาแม่เหมือนกัน”