บทที่ 7

บทที่ 7

อันเสวียหมินรู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย จะโทษเด็กว่าตะกละก็ไม่ได้ เพราะที่บ้านไม่ได้กินเนื้อมาหลายเดือนแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเนื้อสัตว์เลย แม้แต่ข้าวสวยก็ยังกินให้อิ่มได้ยาก ทุกมื้อล้วนหุงข้าวผสมมันเทศทั้งนั้น

“เป็นเพราะพ่อไม่มีความสามารถเอง”

เขาไม่สามารถมอบสภาพแวดล้อมที่ดีให้ลูกๆ ได้ ถือเป็นความบกพร่องในฐานะพ่อ ชีวิตความเป็นอยู่ลำบากแร้นแค้นเกินไปจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกสาวจะจากไปแล้วไม่กลับมาอีก

อันอี้ฉิงยกมือเล็กๆ ขึ้นแตะแก้มของเขา ปลอบโยนเขาราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อยคนหนึ่ง “พ่อคะ อย่าเสียใจเลยนะคะ รอหนูได้เงินรางวัลแล้ว หนูจะซื้อเนื้อให้พ่อกินเอง ได้ยินมาว่าถ้าได้ที่หนึ่งของโรงเรียน โรงเรียนจะให้เงินรางวัลห้าหยวน ซื้อเนื้อได้ตั้งหลายชั่งเลยค่ะ”

เนื้อหมูราคาชั่งละเจ็ดเหมา ลองคำนวณดูแล้ว เงินห้าหยวนก็ซื้อได้ถึงเจ็ดชั่งเลยทีเดียว

หัวใจของอันเสวียหมินรู้สึกทั้งเปรี้ยวทั้งอ่อนโยน ปะปนกันจนยากจะบรรยาย