บทที่ 4

บทที่ 4

อันชุนเหมยกลอกตาไปมา ก่อนจะวางหนังสือเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งลง แล้วเปลี่ยนไปหยิบหนังสือรวมบทกวีซ่งฉือเก่าๆ ที่ขาดรุ่งริ่งเล่มหนึ่งขึ้นมา หนังสือเล่มนี้เธอคุ้ยเจอมาจากสถานีรับซื้อของเก่า

เธอเลือกบทกวีเรื่อง ‘ชิงอวี้อั้น’ ของซินชี่จี๋ ซึ่งมีตัวอักษรมากเป็นพิเศษ

เธออ่านบทกวีอย่างติดๆ ขัดๆ อยู่รอบหนึ่ง ใช้เวลาไปไม่น้อย อันเป่ยไห่ก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที “นี่มันยาวเกินไปแล้วนะ เธอเองยังท่องให้ได้เลยหรือเปล่า?”

อันชุนเหมยตั้งใจกลั่นแกล้งอยู่แล้ว จึงตอบกลับว่า “ตอนนี้กำลังทดสอบเสี่ยวอู่อยู่ต่างหาก”

อันอี้ฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย คล้ายจะหลับแต่ก็ยังไม่หลับ น้ำเสียงเล็กๆ แบบเด็กน้อยเอ่ยขึ้นว่า “อ่านอีกครั้งสิ”

อันชุนเหมยมั่นใจว่าเธอไม่มีทางท่องได้ จึงแสร้งทำเป็นใจกว้างแล้วอ่านให้อีกครั้ง อันอี้ฉิงเงียบไปหลายวินาที บรรยากาศภายในห้องพลันแปลกประหลาดขึ้นมา

คนในตระกูลอันต่างไม่คิดว่าเธอจะมีความสามารถเช่นนี้ แต่ถ้าเกิดว่าทำได้ขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?