บทที่ 3

บทที่ 3

เสี่ยวอู่แทบไม่มีเนื้อหนังติดตัว ผอมแห้งจนดูน่าสงสาร ทำให้ศีรษะยิ่งดูโตเมื่อเทียบกับร่างกาย ยิ่งทำให้คนเห็นแล้วอดเอ็นดูไม่ได้

เฮ้อ เขาเพียงอยากหาเงินให้ได้มากขึ้นอีกหน่อย ซื้อเนื้อมาให้ลูกกินมากขึ้น เพื่อบำรุงร่างกายของเธอให้แข็งแรง น่าเสียดายที่ในยุคสมัยนี้หาเงินได้ไม่ง่ายเลย

เฉินเซียงเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานคนหนึ่ง กลับได้รับการทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า แถมยังได้กินไข่ตุ๋นวันละชามอีกด้วย

แม้แต่ลูกชายของเธอยังไม่มีสิทธิพิเศษแบบนี้ แล้วทำไมอันเสี่ยวอู่ถึงได้รับสิ่งเหล่านั้น?

“พี่ใหญ่ พี่ก็รู้ว่าเสี่ยวอู่ไม่ชอบพูด ไม่รู้จักสื่อสารกับคนอื่น แถมยังเก็บตัวมากเกินไป สติปัญญาก็ต่ำอีก ต่อไปจะทำยังไงดีล่ะ?”

อันเสวียหมินไม่ชอบฟังคำพูดแบบนี้ สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึมลง “ลูกสาวของฉันฉลาดจะตายไป อีกอย่าง ฉันจะเลี้ยงดูลูกสาวของฉันเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาคอยเป็นห่วง”