กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 451 นักบุญ
ฟางเซิงวิ่งเหยาะตามฝีก้าวของอีกามรณะ ลัดเลาะไปตามถนนอันเงียบสงัดของเมืองเล็ก ๆ รองเท้าบูตเหล็กหนักอึ้งเหยียบย่ำลงบนพื้น เกิดเสียงสวบสาบแผ่วเบา เสียงนั้นฟังแสบหูเป็นพิเศษในเมืองเล็กที่ไร้ผู้คน ราวกับหมู่บ้านผีสิง และนี่ก็เป็นเสียงที่ฟางเซิงจงใจทำขึ้น เขาหวังว่าเสียงเพียงเล็กน้อยนี้จะล่อบางสิ่งออกมาได้
ผ่านไปครู่ใหญ่ ฟางเซิงกับอีกามรณะก็หยุดฝีเท้าพร้อมกัน เขากวาดตามองรอบด้าน แล้วพบว่าตัวเองน่าจะมาถึงใจกลางเมืองเล็ก ตรงลานกว้างขนาดย่อมแห่งหนึ่งแล้ว