กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 450 เมืองเล็กที่ราวกับวันวาน
ภายในโถงสมาคมนักผจญภัย เสียงผู้คนอื้ออึงปะปนกับเสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้นของเหล่านักผจญภัยดังขึ้นไม่ขาดสาย ฟางเซิงยืนอยู่มุมหนึ่งของโถง สายตาจับจ้องอาร์วินไม่วางตา มองเขาเลือกภารกิจไปสำรวจป่าจูเลียนอีกครั้งโดยไม่ลังเล มุมปากของฟางเซิงกระตุกเล็กน้อย เขาเพิ่งให้เงินอาร์วินไปสิบเหรียญทองแท้ ๆ แต่เห็นได้ชัดว่าสำหรับอาร์วิน เงินแค่นี้เป็นเพียงน้ำหยดหนึ่งในทะเล ค่าใช้จ่ายของเขาสูงจนน่าตกใจจริง ๆ
ในตอนนั้นเอง อาร์ม็องด์ที่ยืนข้างฟางเซิงก็เอ่ยถามขึ้นว่า “คุณชายยูเลียน ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร?”