เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คุณปู่หลิวก้าวข้ามธรณีประตู เดินเข้าไปในลานบ้านช้า ๆ
แสงแดดเดือนเมษายนส่องกระทบร่างของเขา อบอุ่นกำลังดี ไม่หนาวไม่ร้อนพอเหมาะพอเจาะ
เขายืนอยู่ในลานบ้านครู่หนึ่ง มองดูต้นลำไยต้นนั้น แล้วมองดูมอสที่มุมกำแพง มอสเขียวขจีขึ้นหนาแน่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีใครเหยียบย่ำ
จากนั้นเขาจึงหันศีรษะมา พูดกับหลี่ซิ่วหลิงประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอจมูกเปรี้ยวปร่า
“ลานบ้านนี้ ดี”
คุณย่าหลิวเดินตามหลังมา ถือห่อผ้าเดินเข้ามาในลานบ้าน มองไปรอบ ๆ
ปากก็พร่ำบ่นพึมพำ “บ้านนี้ดี ลานบ้านนี้ดี ดีกว่าในหมู่บ้านมากนัก ต้นลำไยนี้ก็โตดี วันหน้าออกผล เด็ก ๆ ก็มีกินแล้ว”
หลี่ซือฉีเดินออกมาต้อนรับจากในห้อง
เขาสวมเสื้อแขนสั้นที่ดัดแปลงจากเครื่องแบบทหารเก่า แขนเสื้อม้วนขึ้นถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสัน