เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่เจ้าหน้าที่ซุนเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย คุณย่าหลิวก็กำลังนั่งเช็ดมือให้คู่ชีวิตอยู่ข้างเตียงพอดี
เธอสวมเสื้อคลุมแขนสั้นสีน้ำเงินกรมท่าลายริ้วจาง ๆ ที่เท้าสวมรองเท้าแตะคู่ใหม่ ส่วนผมรวบไว้หลังใบหูด้วยที่คาดผมเส้นเล็กสีดำ
เนื้อตัวสะอาดสะอ้านแลดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง ช่างแตกต่างราวกับเป็นคนละคนกับหญิงชราเหงื่อท่วมหัวที่ใส่เสื้อคลุมแขนยาวปะชุนตอนมาถึงใหม่ ๆ
“คุณลุงหลิว คุณป้าหลิวครับ ผู้บังคับบัญชาการเขตทหารส่งพวกเรามาเยี่ยมพวกคุณ” เจ้าหน้าที่ซุนยืนตรงข้างเตียงก่อนจะทำวันทยหัตถ์ตามระเบียบแบบแผนทหารอย่างเคร่งครัด
“พวกคุณคือครอบครัววีรชน ได้อุทิศและพลีชีพเพื่อประเทศชาติ องค์กรไม่มีทางลืมเลือนพวกคุณแน่นอนครับ”
คุณย่าหลิวยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างทำตัวไม่ถูก สองมือเอาแต่ถูไปมากับชายเสื้อทั้งสองข้างจนข้อนิ้วมือขาวซีดไปหมด