กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คุณย่าหลิวหันหน้าไปมองพวกเด็ก ๆ สายตาทอดมองใบหน้าเล็ก ๆ ทั้งสามทีละคนราวกับมองเท่าไรก็ไม่พอ
หลิวฉางเล่อไม่กลัวแล้ว เธอเกาะอยู่ข้างเตียง สองมือยันขอบเตียงไว้ คางเกยอยู่บนหลังมือ
เอียงคอมองคุณปู่หลิวบนเตียง จู่ ๆ ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วประโยคหนึ่ง “ปู่ เจ็บไหม”
ดวงตาของคุณปู่หลิวค่อย ๆ เบนมามองเธอ ในดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นพลันมีประกายสว่างขึ้นมาแวบหนึ่ง ราวกับตะเกียงที่จวนจะดับมีคนมาเขี่ยไส้ตะเกียงให้
ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย “ไม่เจ็บ... ไม่เจ็บแล้ว”
หลิวฉางเล่อยื่นมือออกไป นิ้วมือทีละนิ้ว ๆ ค่อย ๆ แตะหลังมือของคุณปู่หลิวอย่างแผ่วเบา แล้วก็ชักมือกลับ