กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ซือฉียืนอยู่ตรงประตู ไม่ได้ก้าวเข้ามาข้างใน
เขาพิงกรอบประตู แขนขวากอดอก มือซ้ายทิ้งข้างลำตัว
เขามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าในห้องผู้ป่วย สีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือขวากำแน่นเป็นหมัด ข้อนิ้วขาวซีด เล็บจิกเข้ากลางฝ่ามือ กำลังยืนยันอะไรกัน
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง กลืนน้ำลายลงคอคำหนึ่ง แล้วเบือนสายตาหนีไป
เขานึกถึงเหล่าสหายร่วมรบที่พลีชีพในสมรภูมิ และนึกถึงพ่อแม่ของบรรดาสหายเหล่านั้น
พวกเขาต้องรอคอยปีแล้วปีเล่าแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม สุดท้ายสิ่งที่รอได้กลับมีเพียงคำพูดแค่ประโยคเดียว?
เฉินหงเฉวียนยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ถอนหายใจพลางส่ายหน้า
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงสะอื้นของคุณปู่หลิวก็สงบลง
เขาลืมตาขึ้น ลูกตาฝ้าฟางค่อย ๆ ขยับกลอก มองดูเด็กทั้ง 3 คนที่ข้างเตียง