เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรือนรับรองอยู่ตรงข้ามที่ว่าการตำบล เป็นตึกเก่าสองชั้น ผนังภายนอกทาสีขาว บางแห่งหลุดลอกออกแล้ว
ห้องไม่ใหญ่นัก เตียงไม้กระดาน 2 หลัง ปูด้วยผ้าปูที่นอนที่ซักจนซีดขาว หมอนก็แข็งโป๊ก
บนหน้าต่างแปะด้วยหนังสือพิมพ์เก่า ลมพัดผ่านมาส่งเสียงดังกรากแกรก
ฝาแฝดเบียดอยู่บนเตียงเดียวกันกับเธอ ส่วนหลิวฉางซุ่นกับหลี่ซือฉีนอนอีกห้องหนึ่ง
ก่อนนอนหลิวฉางเล่อเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง “แม่ ต่อไปคุณปู่คุณย่าจะอยู่กับพวกเราเหรอ”
เธออุ้มผ้าห่ม ดวงตาแทบจะปิดลงแล้ว
“ใช่แล้ว” หลี่ซิ่วหลิงยิ้ม ช่วยเธอดึงมุมผ้าห่มเหน็บไว้ ดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงใต้คาง “นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้า”
หลิวฉางเล่อหลับตาลง แพขนตากระพือไหวเบา ๆ ไม่นานก็ผล็อยหลับไป ลมหายใจเปลี่ยนเป็นสม่ำเสมอและยาวนาน
หลิวฉางอันก็หลับไปแล้วเช่นกัน พลิกตัวคว่ำหน้าลงกับหมอน ส่งเสียงกรนแผ่วเบา