บทที่ 151: นักธุรกิจเจนสนามที่ปากแข็งไม่ยอมคาย กับจางอ้ายหัวที่เกิดอาการขัดขืน

บทที่ 151: นักธุรกิจเจนสนามที่ปากแข็งไม่ยอมคาย กับจางอ้ายหัวที่เกิดอาการขัดขืน

“ฉันจะพูด”

สองคำนี้หลุดจากริมฝีปากแห้งแตกของเปาซุ่นทง แผ่วเบาราวเสียงถอนหายใจ

จางอ้ายหัวยังคงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าไม่แสดงอารมณ์

เขายกมือส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

เจ้าหน้าที่หันไปกดน้ำอุ่นจากตู้กดน้ำ แล้ววางแก้วไว้ตรงหน้าเปาซุ่นทงทันที

เปาซุ่นทงสวมกุญแจมืออยู่ทั้งสองข้าง

เขาประคองแก้วกระดาษด้วยมือที่สั่นเทา แล้วกรอกน้ำลงคออึกใหญ่ๆ

ดื่มน้ำหมดแก้วแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับมาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

ในเมื่อยอมเปิดปากแล้ว จิ้งจอกเฒ่าก็ไม่ปิดบังอะไรอีก