บทที่ 152: เที่ยวบินที่ไม่รู้อะไรเลย กับน้าชาวตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่มารอรับ

บทที่ 152: เที่ยวบินที่ไม่รู้อะไรเลย กับน้าชาวตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่มารอรับ

เครื่องบินแล่นไปตามรันเวย์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะจอดนิ่งสนิทในที่สุด

เสียงปลดเข็มขัดนิรภัยดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นในห้องโดยสาร

กึก กึก

ลู่ชวนลืมตาขึ้นแล้วบิดขี้เกียจ

เที่ยวบินนี้ใช้เวลาสามชั่วโมง

เขานอนหลับสบายอยู่บนเก้าอี้กว้างในชั้นธุรกิจ แถมระหว่างทางยังดื่มนมเย็นที่พนักงานต้อนรับนำมาให้หนึ่งแก้ว

ชีวิตช่างสงบสุข

เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย