บทที่ 120: รถสามคัน บุคคลสำคัญสองคน และชั่วขณะที่รูม่านตาของลู่ชวนหดเกร็ง

บทที่ 120: รถสามคัน บุคคลสำคัญสองคน และชั่วขณะที่รูม่านตาของลู่ชวนหดเกร็ง

ความมืดมิดเข้าปกคลุมท้องฟ้าแล้ว

บนถนนร่มรื่นอันเงียบสงบหน้าชิงลู่เยี่ยน แสงไฟถนนสีเหลืองสลัวลอดผ่านช่องใบต้นการบูร ทิ้งเงาแสงพร่างพรายไว้บนผิวถนนลาดยาง

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มแล้ว นับตั้งแต่ลู่เต๋อเสามุดเข้าไปทุ่มสุดตัวอยู่ในครัวหลังร้าน

ภายในห้องส่วนตัวชั้นสาม

ลู่ชวนนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ไท่ซือ มือถือถ้วยชา ท่าทางนิ่งสบาย

สวี่เฉิงหย่วนที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังคงวางท่าสุภาพสมกับเป็นผู้จัดการมืออาชีพ ทว่านิ้วที่วางบนเข่ากลับเผลอกำแน่น ตลอดหนึ่งชั่วโมงอันยาวนาน เส้นประสาทในใจของเขาขึงตึงไม่คลาย

ในที่สุด

ลำแสงไฟหน้ารถหลายสายก็สาดมาจากสุดถนนด้านนอกหน้าต่าง

แสงไฟกรีดผ่านความมืด ก่อนส่องไปยังป้ายไม้เรียบง่ายหน้าชิงลู่เยี่ยนอย่างนิ่งสงบ