บทที่ 119: ชื่อเก่าของลู่ต้าหนิวกับแสงไฟรถที่สว่างขึ้นด้านล่าง

บทที่ 119: ชื่อเก่าของลู่ต้าหนิวกับแสงไฟรถที่สว่างขึ้นด้านล่าง

“ลู่ต้าหนิว”

“วันนี้ต้องฝากฝีมือไว้กับนายแล้ว”

พอได้ยินชื่อนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าลู่เต๋อเสาก็แข็งค้าง

ร่างของเขานิ่งค้างราวกับถูกกดปุ่มหยุดกะทันหัน

ความคล่องแคล่วและกระตือรือร้นที่สั่งสมมาจากการทำธุรกิจตลอดหลายปีพลันมลายหายไปหมดสิ้น

แววระแวดระวังตามสัญชาตญาณฉายวาบขึ้นในดวงตา

ชื่อบ้าน ๆ สามพยางค์นี้กระชากลู่เต๋อเสาออกจากบทบาทเถ้าแก่ร้านชิงลู่เยี่ยนที่ตกแต่งอย่างย้อนยุคเสียจนได้

ดึงเขากลับไปสู่วันวานที่ยากจนกว่า ห้าวหาญกว่า และเรียบง่ายบริสุทธิ์กว่า

ในตอนนั้น เขายังไม่ใช่ “เถ้าแก่ลู่”