บทที่ 121: จำจางอ้ายหัวได้ และการหยั่งเชิงอย่างเงียบเชียบ

บทที่ 121: จำจางอ้ายหัวได้ และการหยั่งเชิงอย่างเงียบเชียบ

ลู่ชวนลุกขึ้นยืนแล้ว

มุมปากมีรอยยิ้มเป็นธรรมชาติ ตามความคุ้นเคยจากการพบกันหลายครั้งก่อนหน้า คำว่า “อาฟาง มาแล้วเหรอครับ” จวนจะหลุดจากปากอยู่แล้ว

แต่พอสายตากวาดผ่านใบหน้าของจางอ้ายหัว

คำพูดนั้นก็ชะงักไปครึ่งจังหวะ

เขาไม่ได้ตั้งใจหยุด

แค่สายตาจำได้ก่อน สมองเลยสะดุดไปชั่วขณะ

นิ้วของลู่ชวนเคาะพนักเก้าอี้เบาๆ ทีหนึ่ง เป็นการขยับเล็กน้อยราวกับแค่จัดท่าให้มั่นคง

เขามองจางอ้ายหัวแวบหนึ่ง

เพียงแวบเดียว