บทที่ 77: พนักงานบริการผู้เหน็ดเหนื่อยกับเจ้านายปริศนา

บทที่ 77: พนักงานบริการผู้เหน็ดเหนื่อยกับเจ้านายปริศนา

พนักงานสาวได้ยินลู่ชวนพูด สายตาก็หยุดอยู่ที่กล่องโฟมใบใหญ่ใบนั้นอีกครู่หนึ่ง

จากนั้นเธอก็ไม่แสดงท่าทีหงุดหงิดหรือดูแคลน และไม่ถามอะไรให้เสียเวลาแม้แต่คำเดียว

“เชิญตามฉันมาค่ะ ทุกท่าน”

พนักงานสาวก้มตัวเล็กน้อย พร้อมผายมือเชื้อเชิญ

เธอไม่ได้ปล่อยให้ทุกคนยืนอยู่ในโถงใหญ่ที่ค่อนข้างโล่ง แต่พาพวกเขาตรงไปยังบันไดไม้เนื้อแข็งที่ขึ้นสู่ชั้นสอง

ยามเหยียบลงบนบันไดไม้กลับไม่มีเสียงอื้ออึงแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าด้านล่างผ่านการติดตั้งระบบเก็บเสียงมาอย่างพิถีพิถัน

ผนังตลอดทางไม่มีของตกแต่งฉูดฉาดสีทองอร่าม

มีเพียงภาพเขียนกับอักษรวิจิตรไม่กี่ชิ้นที่ใส่ใจเลือกกรอบ ประดับคู่กับโคมไฟติดผนังแสงนุ่มนวล