บทที่ 76: ความเงียบเหงาหน้าร้านชิงลู่เยี่ยน และเจ้าของร้านในความทรงจำชาติภพก่อน

บทที่ 76: ความเงียบเหงาหน้าร้านชิงลู่เยี่ยน และเจ้าของร้านในความทรงจำชาติภพก่อน

ราตรีในเมืองเจียงเฉิงค่อย ๆ มืดลง

แท็กซี่กับรถบรรทุกคันเล็กแล่นตามกันมา เลี้ยวผ่านแยกที่พลุกพล่านหลายแห่ง ก่อนจะเข้าสู่ถนนร่มรื่นอันเงียบสงบซึ่งอยู่ห่างไกลผู้คน

ต่างจากถนนด้านหลังมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงที่ผู้คนพลุกพล่านและเต็มไปด้วยบรรยากาศคึกคัก ที่นี่เงียบจนน่าแปลก

สองข้างทางเรียงรายด้วยต้นการบูรสูงใหญ่ แสงไฟถนนลอดผ่านช่องใบไม้ลงมากระทบพื้นยางมะตอยเป็นสีเหลืองหม่นชวนขรึม สองฝั่งถนนแทบไม่มีร้านค้าคึกคัก ผู้คนที่สัญจรไปมาก็มีน้อยนิด

รถจอดหน้าตึกเดี่ยวสูงสามชั้นตรงช่วงกลางถนน

ไม่มีแสงนีออน ไม่มีเสียงพนักงานตะโกนต้อนรับลูกค้า แม้แต่ป้ายหน้าร้านที่เด่นสะดุดตาก็ไม่มี