บทที่ 50: อธิการบดี ประธาน และ “ลู่ชวนจากเมืองหลวง”

บทที่ 50: อธิการบดี ประธาน และ “ลู่ชวนจากเมืองหลวง”

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมอาบน้ำสั่งตัดจากผ้าฝ้ายเกาะทะเลลึกสีเทาเข้มเดินมาถึงโต๊ะชาแล้ว

ยิ่งเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของผู้มีอำนาจที่น่าเกรงขามโดยไม่ต้องขึ้นเสียงก็ยิ่งชัดเจน

เขาเดินไม่เร็ว แต่ทุกย่างก้าวหนักแน่น นั่นคือบารมีแบบคนรุ่นเก่าที่สั่งการอยู่ในระบบราชการมานาน และมีความสามารถจริงอยู่เต็มตัว

ทันทีที่จำอีกฝ่ายได้ ลู่ชวนก็ลุกขึ้นยืน

ท่าทางเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ลนลานเหมือนลูกน้องเจอหัวหน้า แค่ทำไปตามมารยาทพื้นฐานที่ควรมีต่อผู้ใหญ่

รอยยิ้มบนใบหน้าฟางจื้อหย่วนกว้างขึ้น

เขาไม่ได้ตั้งใจลุกขึ้นต้อนรับ เพียงเลื่อนเก้าอี้หวายตัวว่างข้างกายออกมา

“มาถูกจังหวะพอดี”

ฟางจื้อหย่วนผายมือไปทางชายวัยกลางคน ก่อนจะหันมามองลู่ชวน น้ำเสียงสนิทสนมแบบคนกันเอง