บทที่ 39: รถมือสองไว้เดินทางกับข้อความยามดึกในวีแชต

บทที่ 39: รถมือสองไว้เดินทางกับข้อความยามดึกในวีแชต

“ฉันมีรถ”

คำพูดสั้นๆ สามคำนี้เหมือนก้อนหินเล็กๆ ที่ถูกโยนออกไปเบาๆ ก่อนตกลงบนพื้นห้องพัก 504

แต่พอเข้าหูเฉินจื่ออ๋าง กลับสร้างความตกตะลึงไม่น้อย

เฉินจื่ออ๋างกำลังถือโทรศัพท์ เตรียมส่งข้อความหาคนขับรถที่บ้าน นิ้วที่กำลังแตะหน้าจอพลันชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แล้วกวาดตามองลู่ชวนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

เสื้อยืดแขนสั้นผ้าฝ้ายสีเทาเรียบๆ ไม่มีแบรนด์ให้เห็น

กางเกงขายาวลำลองธรรมดาทั่วไป

เฉินจื่ออ๋างนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะเชื่อมโยงรูมเมตที่วางตัวติดดิน แถมยังกินข้าวแบบหารกันจ่ายคนนี้กับคนมีรถได้อย่างไร

ในมหาวิทยาลัยเมืองเจียงเฉิง นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งที่ขับรถมาเรียนเอง ใครบ้างจะไม่อยากห้อยกุญแจรถไว้ที่คอแล้วอวดไปทั่ว?

“นายมีรถเหรอ?”