บทที่ 17: ปล่อยวางและชิ้นส่วนสุดท้าย

บทที่ 17: ปล่อยวางและชิ้นส่วนสุดท้าย

“ตอนฉันมาถึง ลิฟต์ยังไม่เสียเลย”

พอลู่ชวนพูดจบ เฉินจื่ออ๋างก็ไม่รู้จะตอบอะไร

เฉินจื่ออ๋างมองลู่ชวนแวบหนึ่ง คล้ายยังอยากค้นหาความหมายอื่นจากคำพูดเรียบ ๆ นั้น แต่ลู่ชวนพูดจบก็หันไปหมุนฝาแก้ว ไม่แม้แต่จะมองเขาอีก ราวกับเมื่อครู่แค่พูดข้อเท็จจริงขึ้นมาลอย ๆ

เฉินจื่ออ๋างจึงได้แต่หันกลับไปแกะกล่องคอมพิวเตอร์สั่งประกอบของตัวเอง

ท่าทางไม่ได้รุนแรงอะไร แต่เห็นได้ชัดว่ามีอารมณ์ขุ่นมัวอยู่บ้าง

หานตงนั่งอยู่ข้าง ๆ มองลู่ชวนที มองเฉินจื่ออ๋างที สายตาวนไปมาระหว่างทั้งคู่ คล้ายจับได้ว่ามีอะไรแปลก ๆ แต่ก็อธิบายไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

ลู่ชวนละสายตา แล้วจัดของบนโต๊ะต่อ

หานตงมาแล้ว

เฉินจื่ออ๋างก็มาแล้ว