บทที่ 18: จ้าวอี้ฝานกับคนขับรถผู้เงียบขรึม

บทที่ 18: จ้าวอี้ฝานกับคนขับรถผู้เงียบขรึม

ตอนกดมือจับประตูลง แทบไม่มีเสียง

ประตูเปิดออก เด็กหนุ่มที่ก้าวเข้ามาก็เงียบเช่นกัน

เขาสูง สวมเสื้อยืดสีพื้นธรรมดากับกางเกงลำลอง รองเท้าสะอาดสะอ้าน ไม่มีอะไรสะดุดตาเลย

ผมตัดเรียบร้อย สีหน้าก็เรียบเฉย พอเข้ามาในหอพักนักศึกษา เขาก็กวาดตามองรอบหนึ่ง คล้ายกำลังเช็กตำแหน่ง หรือไม่ก็จำทุกคนเอาไว้ไปพร้อมกัน

“สวัสดีทุกคน”

เสียงของเขาไม่ดังนัก

“จ้าวอี้ฝาน มาจากมณฑลจี้”

พูดจบ เขาก็ก้าวเข้าไปด้านในสองก้าว

ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบเดินตามหลังเขาเข้ามา สวมชุดลำลองสีเข้ม ไม่ผูกเนกไท ดูไม่สะดุดตา มือหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางสองใบ