เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 จุมพิตสุดท้าย
แสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้า
ฮั่วอี้นั่งกอดเจียงกั่วอยู่บนระเบียงเล็กๆ ของห้องนอนใหญ่ชั้นสาม พื้นระเบียงปูด้วยกระเบื้องหินเย็นเฉียบเพื่อกันน้ำซึม ล้อมรอบด้วยราวระเบียงปูนปั้น ฮั่วอี้ปูผ้าห่มผืนเล็กลงบนพื้น เขานั่งพิงอยู่ด้านหลัง โดยมีเจียงกั่วนั่งซ้อนอยู่ในอ้อมกอด ทั้งสองคนอิงแอบแนบชิด กอดกันไว้แน่นไม่ยอมห่างแม้แต่วินาทีเดียว
เจียงกั่วร้องไห้จนเหนื่อยล้าไปหมดแล้ว ดวงตาและปลายจมูกแดงก่ำ สองแก้มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ น้ำตาเหือดแห้งจนไหลไม่ออกอีกต่อไป ตอนนี้เขาจึงทำได้แค่สะอึกสะอื้นและสูดน้ำมูกเป็นระยะ ทุกครั้งที่สูดจมูก ร่างเล็กก็จะกระตุกขึ้นเบาๆ เหมือนคนสะอื้นจนตัวโยน
ฮั่วอี้เห็นอีกฝ่ายเริ่มสงบลงบ้างแล้ว แต่หัวใจของเขายังคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาหันไปหยิบกาต้มน้ำที่วางอยู่ข้างตัว กะว่าจะรินน้ำให้เจียงกั่วดื่ม
ทว่าเพียงแค่เขาขยับตัว เจียงกั่วก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบหันขวับมามองด้วยสายตาตัดพ้อระคนหวาดระแวง
ฮั่วอี้ข่มอารมณ์ให้สงบ หันกลับไปมองพลางดัดเสียงอ่อนโยนถาม "เป็นอะไรไปหืม"
เจียงกั่วไม่ตอบ เอาแต่จ้องเขาเขม็ง