ตอนที่ 4 กินจนอนาคตไกล

ตอนที่ 4 กินจนอนาคตไกล

เจียงผิงไม่รู้เรื่องที่หลี่จื่อมู่ต้องเจอหรอก ตอนนี้เขากำลังก้นโด่งอยู่ในห้องเผา ตั้งหม้อสนามขึ้นมาใบหนึ่ง

ใบใหญ่พอสมควร ขนาดเท่าอ่างล้างหน้าได้

ปากก็พึมพำไม่หยุด “เปลือกส้มจีนแห้งสิบกรัม เห็ดหอมแห้งสองร้อยกรัม มีอะไรอีกนะ? จริงสิ เหล้าเหมาไถของพ่อ น่าจะแรงพอสมควร…”

จากนั้นก็รีบใช้มีดสับเนื้อเหยี่ยวหางเหล็กเป็นชิ้นเล็ก ๆ โยนลงหม้อ โยนไปจนเกือบเต็มครึ่งหม้อแถมยังรู้สึกว่ายังใส่ได้อีก แต่ในหม้อคือใส่ต่อไม่ไหวแล้ว

หัวเราะกวน ๆ ออกมา “ลองทำกินดูก่อนว่าเค็มจืดแค่ไหน ที่เหลือค่อยว่ากัน”

เพราะในตำราเขียนไว้ว่า ตุ๋นไฟอ่อน ๆ กลิ่นจะหอมทะลุพุ่งขึ้นมาทันที แต่ต่อให้เจียงผิงจะได้กลิ่นหอมจนทนไม่ไหวแล้ว ก็ต้องอดใจไว้ พริบตาก็เข้าสู่ช่วงกลางดึก