กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 5 หมาขั้นแปด
คืนนี้เจียงผิงนอนหลับอย่างสนิทที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา เขาโยนกระดูกที่เหลือจากการกินทั้งหมดลงในเตาเผาเพื่อไม่ให้ความลับรั่วไหล รอจนเผาไหม้หมดสิ้น จากนั้นมองซากเหยี่ยวหางเหล็กที่เหลืออยู่แล้วหัวเราะกวนๆ ออกมาว่า “เจ้าตัวน้อย พรุ่งนี้ค่อยกินพวกเจ้านะ”
เขาเดินก้าวขาแบบไม่แคร์ใครกลับเข้าห้องนอนของตัวเองเพื่อเข้านอน
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่โตมาที่เขาไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความหิว และนอนยาวรวดเดียวไปจนถึงเที่ยงวัน
หากไม่ใช่เพราะเสียงเคาะประตูรัวๆ ป่านนี้เขาก็คงจะยังจมอยู่ในความฝันแสนหวานอยู่แน่ๆ
“มาแล้วๆ ใครฟะ!”
เจียงผิงสวมรองเท้าแตะ ขยี้ตาที่สะลึมสะลือไปเปิดประตู
เพิ่งเปิดประตูได้ก็โดนดีดหน้าผากไปทีหนึ่ง