กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 3 โรคความจนไม่มีทางรักษา
ผู้เป็นแม่ทำหน้าตาบิดเบี้ยวแล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า “ลูกเพิ่งพูดอะไรนะ”
แม้แต่เจียงว่านหลี่ก็ยังมองเจ้าตัวแสบของบ้าน
เจียงผิงตั้งสติได้ไวปานสายฟ้า พอเห็นท่าทีไม่ค่อยดีก็รีบพูดขึ้นทันที
“ที่ลูกพูดคือตายเร็วไปหน่อยครับ”
“แม่ครับ ลูกหมายถึงทำไมตาสองถึงตายเร็วนัก ไม่ใช่เพิ่งจะแปดสิบหรอกหรือ แบบนี้ก็นับว่าอายุสั้นสิครับ”
เหยาอวี้จิ้งถึงกับส่งเสียงฮึออกมา
“ช่วงนี้ลูกอยู่บ้านดี ๆ ล่ะ ถ้ามีคนเอาซากอสูรมาส่ง ก็จัดการตามขั้นตอนให้เรียบร้อย แม่ลาหยุดกับทางโรงเรียนไว้แล้ว ก่อนพวกเรากลับมา ลูกต้องเฝ้าร้านอยู่ที่นี่แหละ!”
เจียงผิงยิ่งดีใจใหญ่ ขนาดโรงเรียนก็ไม่ต้องไปแล้วอย่างนั้นหรือ