ตอนที่ 112 บาดโดนมือแล้ว

“อุ้มเด็กทั้งสองคนมาเถิด”

เซียวจิ่นเหนียนเปิดปากพูดก่อน

พอนึกถึงภารกิจ ชิงไต้ก็เขยิบเข้าไปใกล้ “วันนี้ท่านซื่อจื่อกลับมาเร็วนัก ประเดี๋ยวพวกเรามาเล่นอะไรสนุก ๆ กันหรือไม่เจ้าคะ”

“อะไรสนุก ๆ รึ” เซียวจิ่นเหนียนเลิกคิ้ว “เจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ข้าสั่งให้แม่นมไปอุ้มเด็ก ๆ มาแล้ว รอตอนค่ำพวกเราอยู่ด้วยกันสองคนค่อยว่ากันเถิด”

คิดอะไรกันของเขากัน

ชิงไต้ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาบ้าง “มิใช่การเล่นอย่างที่ท่านคิดเสียหน่อย ข้าคิดว่า อาหารที่เด็กทั้งสองคนกินนั้น พวกเราสองคนจะลองลงมือทำด้วยตนเองสักมื้อหรือไม่เจ้าคะ”

เซียวจิ่นเหนียนยกยิ้มมุมปาก มิได้ตอบคำของนาง แต่กลับถามย้อน “เจ้ารู้ได้อย่างไร ว่าการเล่นที่ข้าคิดคือการเล่นอะไรกัน”

“ท่านซื่อจื่อ!”