กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พูดขึ้นมาแล้ว ไจ๋เหลียงไฉเพิ่งเป็นครั้งแรกที่เล่าความฝันของตัวเองให้พ่อฟัง
พอพูดจบ เขาก็มองไจ๋ฮ่าวกว่างด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
เขาคิดว่าพ่อของตัวเองจะต้องประหลาดใจ จะต้องทอดถอนใจ จะต้องภูมิใจ จะต้องให้กำลังใจเขา
แต่ทว่า
“พั่ก ฮ่าๆๆๆๆ!”
เสียงหัวเราะลั่นของไจ๋ฮ่าวกว่างเต็มไปด้วยความไม่แยแสหรือแม้แต่การเยาะเย้ย
เห็นดังนั้น ไจ๋เหลียงไฉก็รู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจว่าตัวเองถูกดูหมิ่น
ความฝันที่เขาเองคิดว่าสูงส่งและยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้น กลับถูกพ่อแท้ๆ ของตัวเองเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานี
ความคาดหวังบนใบหน้าของไจ๋เหลียงไฉหายวับไปในพริบตา แม้แต่แสงในดวงตาก็ดับลงในชั่วขณะเดียว