กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท้องฟ้าดังสนั่น
ต่งเฉินที่นั่งอยู่บนรถบัสขนาดใหญ่คันแรกถึงกับสะดุ้งใจ
“แย่แล้ว ฝนนี้ท่าทางจะกักไว้ไม่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าการแข่งขันจะถูกเลื่อนออกไปหรือเปล่า”
เฉินเฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
แต่จางเจี้ยนที่อยู่ข้างๆ เขากลับตรงกันข้าม
ไม่เพียงไม่มีความกังวล ยังดูเหมือนจะรอคอยเสียด้วยซ้ำ
“ผมกลับไม่อยากให้การแข่งขันต้องเลื่อนเพราะฝนตก”
“อาจจะมีทีมที่สูสีทัดเทียมกันกับทีมอินทรีน้อยในเรื่องความเร็วได้จริง แต่ไม่มีทีมไหนเข้าใจวิธีลุกขึ้นอย่างรวดเร็วหลังล้มได้ดีกว่าเด็กภูเขาเหล่านี้อย่างแน่นอน”
“เด็กในเมืองพวกนั้นแทบไม่ค่อยล้มกันเลย”