กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อวานชุยหมิงดื่มไปค่อนข้างมาก
จนถึงตอนนี้ เขายังรู้สึกว่าทั้งตัวตัวเองมึนงงโงกเงกอยู่เลย
“จะไปแล้วเหรอ? ผมจะออกเดินทางไปกับพวกคุณด้วย เออนี่ เสี่ยวข่าย ก่อนที่พวกคุณจะถอนตัวจากการแข่งขัน ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
ชุยหมิงขยี้ตาที่บวมและหว่างคิ้วที่ปวดตุบ ๆ เป็นระยะ พลางไม่ลืมกำชับหวังข่ายอีกประโยค
“อืม รู้แล้วครับลุง”
หวังข่ายพยักหน้าอย่างว่าง่าย คำว่าลุงที่เขาเรียกออกมานั้นช่างสนิทสนมเป็นพิเศษ
“หึ ปากหวานจริง ๆ”
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าชุยหมิงขณะชมหวังข่าย แต่ในใจกลับดูถูกอย่างไม่สิ้นสุด
“ฮึ! พวกคนจนกระจอกที่เห็นเงินแล้วตาโต พวกไร้อนาคต!”
ไม่นาน