กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใต้ร่มไม้ในลานโรงเรียนประถมบนภูเขา
อารมณ์ของกัวหย่งและคนอื่น ๆ ค่อนข้างซับซ้อน
“เจ้าพวกเด็ก ๆ พวกนี้ก็น่าสนใจดีนะ หึ ๆ”
ไม่รู้ว่าใครยิ้มเจื่อนออกมาคนหนึ่ง น้ำเสียงเริ่มมีความชื่นชมเด็กพวกนั้นอยู่บ้างแล้ว
“ใช่ ผมมองพวกเขาแล้วไม่เห็นแววปมด้อยแม้แต่นิด ถ้าเป็นผมแต่งตัวแบบนั้นแล้วยืนอยู่บนเวทีแบบนั้น ผมคิดว่าตนเองคงทำใจให้สงบแบบพวกเขาไม่ได้ ยิ่งไม่กล้าตะโกนบอกว่าจะคว้าแชมป์ระดับประเทศอะไรแบบนั้น”
ไม่นานก็มีคนเห็นคล้อยตาม ทันใดนั้นคนทั้งกลุ่มก็เปลี่ยนมุมมองต่อทีมอินทรีน้อยเร็วขึ้นอีก
“ใช่เลย พวกเขากล้ามากนะ ฉันคิดมาตลอดว่าพวกเขาน่าจะมีปมด้อยและอ่อนไหวง่ายซะอีก”