กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แต่บ้านผมไม่มีโทรทัศน์.......”
เมื่อได้ยินคำพูดของจางต้าพั่ง
หวังข่ายตื่นเต้นขึ้นมาก่อน จากนั้นก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที
จางต้าพั่งพูดไม่ออก จึงปลอบใจว่า
“คิดอะไรอยู่เนี่ย? บ้านนายไม่มีโทรทัศน์ก็จริง แต่เรื่องแบบนี้ต้องฮือฮาทั่วภูเขาต้าหมานแน่ ๆ”
“คนอื่นผมไม่รู้ แต่แม่ผมต้องไปบ้านนายเรียกคนที่บ้านนายไปดูแน่ ๆ วางใจเถอะ คนที่บ้านนายต้องได้เห็นนายแน่นอน”
ความเสียดายบนใบหน้าหวังข่ายหายวับไปในทันที
กลายเป็นความดีใจที่เอ่อล้นแทน
หวังข่ายเหลือบมองซ้ายขวาอย่างไม่รู้ตัว แล้วยืนตัวตรงยิ่งขึ้น พยายามทำให้ตัวเองดูกระปรี้กระเปร่า
ตอนนี้พิธีกรบนเวทีกำลังแนะนำแขกสำคัญของทางการ