กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผยหยวนหู่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลต่อน้ำใจของต่งเฉินที่ชวนเขาให้อยู่กินข้าว
หลังจากออกจากโรงเรียน ฝีเท้าของเขาก็พลันเบาสบายขึ้น
เขามีเป้าหมายที่เป็นของตัวเองแล้ว และต้องเริ่มต่อสู้เพื่อเป้าหมายของตัวเอง
“ชู่! ชู่ ๆ!”
หลังจากห่างจากโรงเรียนมาได้ระยะหนึ่ง
เผยหยวนหู่ก็พลันได้ยินเสียงแปลก ๆ
เมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ เขาก็พบใบหน้าอ้วน ๆ หนึ่งใบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
“จางต้าพั่ง? นายมาทำอะไรที่นี่?”
ขณะที่พูด เผยหยวนหู่ก็หยุดฝีเท้าแล้ว ราวกับจงใจรักษาระยะห่างจากจางต้าพั่ง
“รออยู่นายไง”