กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอพูดถึงตัวเอง น้ำเสียงของเผยหยวนหู่ไม่มีความเศร้าเลยสักนิด กลับยิ้มสว่างกว่าเดิมเสียอีก
แต่รอยยิ้มนั้นเมื่อต่งเฉินมองเห็น
กลับทำให้ใจของต่งเฉินบีบรัดขึ้นมาอย่างรุนแรง
“เอาเถอะ เรื่องราวผมเข้าใจหมดแล้ว แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากให้เธอรู้ไว้”
“ที่เธอทำแบบนี้ มันช่วยต่งฮ่วนจือกับจางต้าพั่งจริง”
“แต่มองอีกมุมหนึ่ง เธอกลับกำลังทำร้ายทีมวิ่งระยะไกลทั้งทีม”
ต่งเฉินหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องเผยหยวนหู่อย่างแน่นิ่ง
“หา???”
“ผม......ผมไม่ได้ทำร้ายใครนะครับ?”
ได้ยินคำพูดของต่งเฉิน เผยหยวนหู่ถึงกับตกใจ