กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อต่งเฉินผ่าอิฐสีเขียวขาดด้วยฝ่ามือเดียว
สนามทั้งสนามก็เงียบลง
“ฟังผมพูดได้หรือยัง?”
ต่งเฉินมองไปที่หวังข่าย หลังจากที่สายตาของอีกฝ่ายเริ่มหลบเลี่ยงเขา
สายตาของเขาก็กวาดมองเด็กน้อยพวกนั้นที่อยู่ข้าง ๆ หวังข่ายอีกครั้ง
พูดได้เต็มปากเลยว่า
ตาของต่งเฉินมองไปที่ใคร คนนั้นก็สะดุ้งเฮือก
ไม่ต้องพูดถึงการไปสบตากับต่งเฉินเลย
ต่างก็อยากให้ตัวเองล่องหนหายวับไปตรงนั้น
แต่ว่า