กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉางชิง!!!”
“ผู้อำนวยการเริ่น!”
คนอื่น ๆ พอเห็นเริ่นฉางชิงที่หมอบอยู่กับพื้น ต่างก็ทำหน้าสงสัย
แต่หนิวต้งเหลียง หวังปิน และเฉินจินเฉียวกลับตกใจ
หนิวต้งเหลียงวิ่งเข้าไปเป็นคนแรก
ยื่นมือไปดึงเริ่นฉางชิงให้ลุกขึ้น
เขามองไปด้านหลังของเริ่นฉางชิง แล้วสอบถามอย่างเป็นห่วง
“ฉางชิงเอ๊ย นายเป็นอะไรไป? ถูกหมาป่าไล่ หรือถูกหมาไล่ หรือถูกหมาล่าเนื้อไล่?”
เริ่นฉางชิง: “……”
เขาหายใจหอบแรง ราวกับปอดกำลังจะระเบิด