กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดูสิ หวังข่ายมาแล้ว”
หนิวต้งเหลียงเพิ่งพูดจบ
ไกลออกไปก็มีร่างบาง ๆ ร่างหนึ่งวิ่งมาอย่างร้อนรน
ต่งเฉินมองร่างของหวังข่ายแล้วหรี่ตา มองท่าทางการวิ่งของเยาวชนอย่างตั้งใจ
หวังข่ายสะพายกระเป๋านักเรียนที่เย็บจากเศษผ้าขาดไว้บนหลัง
ตามจังหวะที่เขาวิ่ง
กระเป๋าที่อยู่ข้างหลังถูกสะเทือนขึ้นลงทีละครั้ง ตบเบา ๆ ใส่ร่างกายเขาอย่างมีจังหวะ
สายตาของเยาวชนขณะวิ่งยังคงก้มต่ำลงเล็กน้อยตลอดเวลา
คอยระวังสภาพใต้เท้าอยู่ตลอดเวลา
ไม่ว่าจะเป็นก้อนหินหรือกิ่งไม้ที่หักหล่น