กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หนูอยู่นี่!”
วางตะเกียบแล้ววิ่งออกไปข้างนอกทันที ใบหน้าของเริ่นชูซินเปล่งรอยยิ้มสดใสไร้ที่ติ
“เฮ้ย! ช้า ๆ หน่อย”
เจิ้งเจวียนรีบวิ่งตามไป กลัวเหลือเกินว่าเริ่นชูซินจะล้มลง
เริ่นคังอันกับเริ่นเจิ้งซานสองสามีภรรยาสูงวัยก็ลุกขึ้นตามออกไป ในใจอดสงสัยเล็กน้อยไม่ได้
“พวกเด็กผู้หญิงสามคนเมื่อวานมาจริง ๆ เหรอ?”
เริ่นชูซินออกไปต้อนรับ ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาจากประตูลานบ้าน
เฉินจื่อหานอุ้มช่อดอกไม้ช่อใหญ่มาพบเริ่นชูซินตรงหน้า เด็กหญิงยิ้มจนตาหยี
วันนี้เฉินจื่อหานยังคงใส่ชุดเดนิมที่เป็นชุดเข้าชุดกันทั้งตัว ผมหางม้าสูงบนหัวไม่ยุ่งเหยิงเหมือนเมื่อวาน
ข้างหลังเธอ