กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสี่ยวซิน ทำไมลูกนั่งอยู่บนบันได? ไม่หนาวเหรอ?”
เสียงแม่ดังมา พอเริ่นชูซินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นแม่ของตัวเองถือเบาะเล็ก ๆ เดินมา
แม่ปูเบาะให้เริ่นชูซินบนบันได แล้วก็มานั่งชิดข้าง ๆ เริ่นชูซิน
เริ่นชูซินหันมองแม่แวบหนึ่ง แล้วเอนตัวพิงอ้อมกอดของแม่อย่างไม่ใส่ใจ
“แม่ พ่อตื่นหรือยัง?”
“ตื่นแล้ว เขาอยู่ในครัวทำอาหารบำรุงให้ลูกอยู่”
เจิ้งเจวียนกอดลูกชายอย่างอ่อนโยน สายตามองไปยังพระอาทิตย์ขึ้นที่ปลายฟ้า ซึ่งสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
ต่อจากนั้น
สองแม่ลูกมองหน้ากันโดยไม่มีคำพูด
แสงอาทิตย์ยามรุ่งสางค่อย ๆ สาดลงบนตัวพวกเขา