กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม้ว่าตอนนี้ร่างกายของเริ่นชูซินจะอ่อนแรงอยู่บ้าง
แต่พอวิ่งกลับไม่ช้ากว่าชิวชิวกับพวกเลยแม้แต่นิดเดียว
พอออกจากปากหมู่บ้านมาถึงลานเทศกาลวัด เริ่นชูซินก็ตะลึงงันอยู่กับที่ทันที
ตอนนี้ฟ้าแม้จะมืดครึ้ม มองไม่เห็นแสงแดด
แต่เสาเหมยฮวาที่จัดวางไว้กลางลาน กับหอทะลวงฟ้าสูงราวสามเมตรนั้นกลับโดดเด่นสะดุดตาราวกับเปล่งประกาย
บนลานยังมีคนอยู่ไม่น้อย
แต่ทุกคนต่างยืนอยู่นอกวงที่ขีดด้วยปูนขาวบนพื้นโดยอัตโนมัติ
เมื่อเห็นเริ่นชูซินกับพวกออกมา
สายตาของคนพวกนั้นก็พร้อมเพรียงกันมองมาทันที
ใบหน้าแปลก ๆ ทีละคน ล้วนมีรอยยิ้มประดับ