ตอนที่ 232 หรงเจี้ยนเสวี่ยภักดีต่อเผยจิงซวี่

รถม้าเคลื่อนไปอย่างราบรื่นสม่ำเสมอ

ภายในรถม้า แววตาของหรงเจี้ยนเสวี่ยกระจ่างใส ดวงตาสีหมึกทอดตรงไปไม่เอนเอียง หยุดลงบนร่างของเผยจิงซวี่

แสงนอกรถม้าลอดผ่านผ้าม่านบางเบา กระจายอาบลงทั่วร่างของนาง

หรงเจี้ยนเสวี่ยเงยตาขึ้นเล็กน้อย แววตาแฝงอารมณ์บางอย่าง

“เป็นอะไรหรือเจ้าค่ะ” เมื่อไม่ได้ยินเสียงของหรงเจี้ยนเสวี่ยเนิ่นนาน เผยจิงซวี่จึงเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย ดวงตางามแจ่มใสราวกับกวางไร้เดียงสา

ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้กันยิ่ง แต่เมื่อถูกดวงตาคู่นั้นมองมา ราวกับกำลังพึ่งพิงและไว้ใจ ปราศจากความละไมชวนใจแม้เพียงเสี้ยว

สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงตามคิ้วและดวงตาของนาง แล้วหยุดอยู่ที่กระดูกข้อมือของนาง

นางสวมสิ่งของของเขา