ตอนที่ 233 มาอยู่เป็นเพื่อนพวกเราเถิด……

เงียบเชียบไร้เสียง หากแต่ภายในกลับอลหม่านวุ่นวาย

หรงเจี้ยนเสวี่ยให้เผยจิงซวี่อยู่ภายในจวน และให้เจียงฮุ่ยอยู่ข้างกายนาง

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ต้องกังวล” น้ำเสียงของหรงเจี้ยนเสวี่ยราบเรียบ น่าเชื่อถือเช่นเคย “รอข้าก็พอ ก่อนมื้อเที่ยงข้าจะกลับมา”

เผยจิงซวี่กระตุกมุมปากเล็กน้อย หันไปยิ้มพึ่งพิงให้ชายผู้นั้น “ข้าฟังจวินโหมวเจ้าค่ะ”

เมื่อหรงเจี้ยนเสวี่ยจากไป ได้ให้เจียงฮุ่ยนำกระบี่ประจำกายมาให้เขา

ดูเหมือนว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เผยจิงซวี่ได้เห็นหรงเจี้ยนเสวี่ยถือกระบี่ประจำกาย มีไอสังหารอบกาย

ส่งสายตามองหรงเจี้ยนเสวี่ยจากไป เผยจิงซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย โดยไม่ตั้งใจได้เห็นใบไม้ร่วงในลานเรือน