ตอนที่ 192 อาซวี่ สร้อยข้อมือที่ข้ามอบให้เจ้าเล่า?

ยามที่หรงเสวียนโจวเอ่ยวาจา ระหว่างคิ้วของเขาแฝงความเมามายอย่างหนัก

แขกเหรื่อรอบกายแยกย้ายกันจนสิ้น

เหลือเพียงสองพี่น้องนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะอาหาร ในแววตาคิ้วหน้าคล้ายกันอยู่บ้างบางเบา

ดวงตาดำของหรงเจี้ยนเสวี่ยนิ่งสงบ มองกลับไปยังหรงเสวียนโจวเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน

——น้องชายที่เขาทะนุถนอมยิ่งมาตั้งแต่เยาว์วัย

อย่างไม่ทราบสาเหตุ หรงเจี้ยนเสวี่ยพลันนึกถึงเวลานั้นที่นางมีไข้สูงอยู่บนรถม้า แต่ปากกลับเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ อยู่ตลอด

นางเรียกเขาว่า พี่เสวียนโจว

——นางมักสับสนระหว่างสองพี่น้องเสมอ

หรงเจี้ยนเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดผ่านร่างของชายผู้นั้น

เย็นชาและสงบ