ตอนที่ 160 ยั่วเย้าอย่างลับเร้น

กลิ่นไม้กฤษณาหอบหนึ่งพัดมาถึง ห่อหุ้มนางไว้อย่างง่ายดาย

เผยจิงซวี่จัดสีสันให้ตรงขึ้นเล็กน้อย แล้วนั่งตัวตรงเรียบร้อยอยู่ที่เดิม

——ตอนนี้นางช่างไวต่อกลิ่นไม้กฤษณานี้เสียแล้ว

เมื่อคืนนางได้กลิ่นไม้กฤษณานานแสนนาน กลิ่นนั้นปนเปกับกลิ่นอายยั่วยวนอื่น ๆ ราวกับจะพุ่งเข้าสู่ร่างกายของนาง

บรรดาหญิงสาวบนที่นั่งต่างชะงักไป รอบด้านเงียบสงบ

ความเงียบนั้นดำรงอยู่เพียงหนึ่งลมหายใจ ก็มีหญิงสาวผู้หนึ่งได้สติ สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

ยังไม่ทันที่ผู้ใดจะเอ่ย หรงเจี้ยนเสวี่ยก็พยักหน้าลงเล็กน้อย ดึงเก้าอี้ข้างกายเผยจิงซวี่ออก “เสียมารยาทแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็นั่งลงอย่างตรงระเบียบ ณ ที่ซึ่งอยู่ข้างกายเผยจิงซวี่