ตอนที่ 157 ท่านอาจารย์……

เสียงลูกประคำกระทบกันเบา ๆ หายไป

เผยจิงซวี่เม้มริมฝีปากอวบอิ่มเล็กน้อย ยกดวงตาขึ้นมองชายผู้นั้น

แววตาคู่นั้นมิใช่ความสงบนิ่งไร้ระลอก คล้ายความกดอัดและความเงียบสงบก่อนพายุฝนจะถาโถมเสียมากกว่า

เขาถอดลูกประคำออกจากข้อมือ

“กร๊อก” เสียงหนึ่ง ดังขึ้น แล้ววางลงบนโต๊ะ

หางตาของเผยจิงซวี่ยังคงแดงก่ำ เบ้าตาชุ่มชื้น ดวงตางามรูปอัลมอนด์คู่หนึ่งจ้องมองเขาไม่วางตา

“คิดกระจ่างแล้วหรือ?”

เป็นหรงเจี้ยนเสวี่ยที่เอ่ยก่อน

เขาลุกขึ้นช้า ๆ ก้าวไปเบื้องหน้านาง

เผยจิงซวี่เงยหน้ามองเขา น้ำตาในดวงตาไม่ลดลง: “กระจ่างเรื่องใดหรือ?”