กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลูกประคำบนกระดูกข้อมือผูกมือทั้งสองของนางไว้ด้วยกัน อักษรสันสกฤตปิดทองราวกับภาษาบรรพกาลที่อ่านยากแสนเข็น วนเวียนก้องอยู่ในหูของนาง
คิ้วงามของเผยจิงซวี่ขมวดเล็กน้อย แววน้ำตาสั่นไหว
นางไม่ยอมตอบเขา เขาก็ไม่เร่งเร้า เพียงทอดสายตาลงมองนางเงียบ ๆ
สายตาอันมืดมัวนั้นราวกับจับต้องได้
เผยจิงซวี่ขบกลีบปากเล็กน้อย ครู่ใหญ่ในที่สุดก็ทอดสายตาลงต่ำ น้ำเสียงสั่นเทาและอ่อนหวาน “ขอบคุณท่านอาจารย์ที่สั่ง...สั่งสอนเจ้าค่ะ...”
ในที่สุด นางก็ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาจากเหนือศีรษะ แฝงความพอใจที่เอ่อล้นออกมาบ้าง
หรงเจี้ยนเสวี่ยโน้มกายก้มลง เอาหน้าผากแนบลงบนบ่าของนาง