ตอนที่ 143 หรงเสวียนโจว เราหย่าร้างโดยยินยอมกันเถิด

ภายในศาลบรรพชน

หรงเสวียนโจวคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าป้ายวิญญาณนับไม่ถ้วน ร่างกายตั้งตรง แววตาเย็นนิ่ง

อันที่จริง การลงโทษให้คุกเข่าเช่นนี้ สำหรับคนที่ออกรบกลางสมรภูมิอย่างเขาแล้ว นับเป็นการลงทัณฑ์ที่เข้มงวดอะไรไม่ได้เลย

เขาเพียงแต่ไม่ค่อยเข้าใจ พี่ชายของเขามักเอ็นดูเขามาโดยตลอด เหตุใดจึงโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้เพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

——ก็แค่ตะคอกเผยจิงซวี่สองสามคำเท่านั้น

ประตูศาลบรรพชนตระกูลเปิดกว้าง แม้ฝนจะค่อย ๆ เบาลง แต่ก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุด

ลมหนาวพัดกระหน่ำชายเสื้อคลุมกว้างของบุรุษ เขาคุกเข่าตรงอยู่ตรงนั้น ราวกับต้นสนแข็งกล้าในฤดูหนาว

อย่างบอกไม่ถูก เขานึกถึงคำพูดที่ซูถงเคยกล่าวกับเขาก่อนหน้านี้